Rimini

Bazı şehirlerde nerede kalacağın, tüm seyahatinin tonunu belirler. Rimini de onlardan biri. Eğer plaja iki adım mesafede kalırsan sabah denize uyanırsın, şehir merkezine yakın olursan akşamı dar sokaklarda müzikle bitirirsin. Ve eğer akıllıca planlarsan, bir sabah dağlara çıkar, kendini San Marino’nun taş kuleleri arasında bulursun.

Rimini’de yemek yemek, yalnızca açlığı gidermek değil — bir bölgeyle, kültürle ve mevsimle tanışmak gibidir. İlk bakışta piadina her yerde karşına çıkar. Ama birkaç adım atınca, mutfağın kapıları açılır: Denizden yeni çıkmış karidesler, taze kalamarlar, kızgın yağda çıtır çıtır kızartılan karışık balıklar, sarımsaklı soslarla ağır ağır pişen midyeler…

Rimini hakkında bildiklerimizin çoğu, ilk ziyaretimizde değil, ikinci gidişimizde yerine oturdu. Bu şehir sadece bir sahil kasabası değil — aynı zamanda bir Roma kalıntıları arşivi, bir Fellini hayalinin sokaklara sızmış hali ve bir yavaş şehir yürüyüşü rehberi.

İkinci kez geldiğimiz bir şehirdi Rimini. Ama bu defa daha hazır, daha açık, daha farkında geldik. İstasyondan çıkar çıkmaz yüzümüze çarpan o sıcak ve nemli hava, arka fonda sürekli çalan bir yazlık kasaba müziği gibiydi — tanıdık ama hâlâ merak uyandıran. Rimini bir çelişki değil. Birbirine zıt şeylerin uyumla var olabildiği nadir yerlerden biri. Bir yanda Tiberius’un taş köprüsüne yaslanan Roma kalıntıları, diğer yanda gece geç saatlerde bile dolu plaj voleybolu sahaları...